Wat er verandert als je nieuwsgierig durft te worden

Jarenlang leefde ik in een lichaam dat steeds minder meewerkte.
Pijn, uitputting, grenzen die steeds sneller bereikt waren. Op een gegeven moment kon ik nog geen tien minuten staan zonder hevige klachten. De diagnose Sjögren gaf ergens duidelijkheid, maar tegelijk ook het gevoel: dit is het dan.

Wat ik vooral meekreeg, was leren omgaan met wat er niet meer kon.
Stabiliseren. Accepteren. Volhouden.

En hoewel acceptatie belangrijk is, merkte ik dat er iets begon te wringen.
Niet omdat ik het niet wilde aanvaarden, maar omdat mijn lichaam signalen bleef geven waar geen ruimte voor leek te zijn.

Van overleven naar nieuwsgierigheid

Er kwam een moment waarop ik mezelf één simpele, maar belangrijke vraag stelde:
Wat als mijn lichaam niet tegen mij werkt, maar vóór mij?

Dat was geen magisch keerpunt, maar het begin van nieuwsgierigheid.
Ik wilde begrijpen wat er gebeurde onder de oppervlakte. Dingen die ik niet in het ziekenhuis hoorde, maar die wel invloed bleken te hebben:
stressbelasting, het zenuwstelsel, voeding, tekorten, emoties die zich vastzetten in het lichaam.

Niet om alles zelf op te lossen.
Maar om weer betrokken te zijn bij mijn eigen proces.

Leiderschap betekent meedoen

Leiderschap over je lichaam gaat voor mij niet over controle of ‘alles perfect doen’.
Het gaat over meedoen. Aanwezig zijn. Luisteren.

In plaats van mijn lichaam te pushen, begon ik het serieus te nemen.
In plaats van alleen maar door te zetten, leerde ik af te stemmen.
En langzaam ontstond er iets wat ik lang kwijt was geweest: vertrouwen.

Niet omdat alle klachten direct verdwenen, maar omdat ik voelde:
ik sta hier niet meer buiten.

Wat ik nu dagelijks zie bij cliënten

In mijn werk zie ik ditzelfde proces bij zoveel mensen terug.
Mensen die jarenlang hebben gedacht dat ze machteloos waren, tot ze zich afvragen:

• Wat heeft mijn lichaam nodig?

• Waar reageer ik al te lang overheen?

• Welke invloed heb ik misschien wél?

Die verschuiving, van ondergaan naar bewust deelnemen, verandert meer dan alleen klachten.
Het geeft rust, richting en vaak ook hoop.

Bewustwording als sleutel

Het ziekenhuis kijkt naar wat meetbaar is. En dat is waardevol.
Maar het vertelt niet het hele verhaal.

Je lichaam reageert ook op:

• langdurige stress

• emoties die geen plek hebben gekregen

• overtuigingen als “ik moet sterk zijn” of “dit hoort er nu eenmaal bij”

Wanneer je je daarvan bewust wordt, ontstaat er ruimte.
Ruimte om andere keuzes te maken.
Ruimte om te herstellen op jouw tempo.

Herstel krijgt dan een andere betekenis

Vandaag de dag functioneer ik voor het grootste deel weer vrij normaal.
Niet omdat ik ‘genezen’ ben in de klassieke zin, maar omdat ik leiderschap heb genomen over mijn lichaam.

Dat betekent luisteren, bijsturen, en soms ook accepteren dat het even minder gaat – zonder mezelf te verliezen.

Herstel is voor mij niet langer alleen het verdwijnen van symptomen.
Het is het terugvinden van regie, verbinding en vertrouwen.

Tot slot

Leiderschap over je lichaam vraagt geen strijd.
Het vraagt nieuwsgierigheid. Eerlijkheid. En de bereidheid om te luisteren naar wat je lichaam al zo lang probeert te vertellen.

En vaak begint daar iets wat veel groter is dan je vooraf had kunnen bedenken.