Er is een vraag die ik zelf een aantal jaren geleden te horen kreeg via mijn coach destijds. En deze vraag zette mij aan om een andere richting te gaan nemen. 

Die vraag is: Welk verhaal vertel ik mezelf eigenlijk?

Want we vertellen onszelf de hele dag verhalen. Over wie we zijn. Over wat er met ons is. Over wat er mogelijk is. Meestal zonder het echt te merken, op de achtergrond, als een radio die nooit uitgaat.

En als je een chronische ziekte hebt, zoals reuma, dan wordt dat verhaal al snel heel bepalend. Niet alleen voor hoe je je voelt. Maar letterlijk voor wat er in je lichaam gebeurt.

Het verhaal van het slachtoffer

Ken je dat gevoel? Je wordt wakker en nog voor je je ogen open hebt, weet je al hoe de dag zal zijn. Je gewrichten vertellen het je. En dan begint het verhaal: Waarom ik? Wanneer houdt dit op? Dit is niet eerlijk. Ik kan dit niet meer.

Dat verhaal is begrijpelijk. Het is menselijk. En het mag er zijn.

Maar als het jouw standaardverhaal wordt, als je elke dag opnieuw in die rol stapt, dan doet het iets met je. Niet alleen in je hoofd, ook in je cellen.

Onderzoek naar de verbinding tussen gedachten, emoties en lichamelijke gezondheid, een vakgebied dat we ook wel psycho-neuro-immunologie noemen, laat steeds duidelijker zien dat chronische stress, angst en het gevoel geen controle te hebben, ontstekingsreacties in het lichaam versterken. Het immuunsysteem reageert op je innerlijke toestand. Je zenuwstelsel schakelt in de overlevingsstand.

Met andere woorden: het verhaal dat jij jezelf vertelt, heeft een directe lijn naar je biologie. Daar is niks zweverigs aan. Dat is fysiologie.

Wat je hersenen doen met een verhaal

Ons brein is een machine die continue verhalen produceert. Het wil patronen zien, betekenis geven, voorspellen wat er komt. Voor ons brein is er geen onderscheid tussen een gedachte en de werkelijkheid.

Als jij elke dag denkt: Ik word nooit beter. Dit is mijn leven nu. Mijn lichaam is mijn vijand, dan ervaart je zenuwstelsel dat als een bedreiging. Keer op keer. Het stresssysteem blijft aanstaan. Cortisol blijft circuleren. Ontsteking krijgt voedingsbodem.

Maar als jij begint te denken: Mijn lichaam probeert me iets te vertellen. Ik kan invloed hebben op hoe ik me voel. Herstel is mogelijk, dan verandert die innerlijke toestand. Niet van de ene op de andere dag. Maar celletje voor celletje, dag na dag.

Je lichaam luistert naar het verhaal dat jij vertelt.

Het nieuwe verhaal begint niet met positiviteit

Ik wil hier even heel eerlijk zijn. Een nieuw verhaal schrijven betekent niet dat je pijn ontkent. Het betekent niet dat je mega positief moet worden en "goede vibes" moet uitstralen terwijl je nauwelijks kunt lopen.

Dat is niet wat ik bedoel. En dat werkt trouwens ook niet. Wat ik bedoel, is dit: er is een subtiel maar fundamenteel verschil tussen twee manieren van kijken.

Verhaal 1: Ik heb reuma. Mijn lichaam faalt. Ik heb geen controle. Dit is mijn lot.

Verhaal 2: Ik heb reuma. Mijn lichaam geeft signalen. Ik kan leren begrijpen wat het nodig heeft. Er zijn stappen die ik kan zetten.

Beide verhalen erkennen de ziekte. Maar slechts één van de twee geeft je iets om mee te werken. Slechts één van de twee zet je zenuwstelsel in een toestand van veiligheid en mogelijkheid. En dat verschil, hoe klein het ook lijkt,  is precies waar herstel begint.

Een oefening: herschrijf je verhaal

Dit is een oefening die ik je wil meegeven. Neem er echt even de tijd voor. Je hebt een pen, papier en een rustig moment nodig.

Stap 1 – Luister naar het huidige verhaal

Zet een timer op 5 minuten. Schrijf zonder nadenken op: Wat vertel ik mezelf over mijn ziekte? Over mijn lichaam? Over mijn toekomst?  Laat alles eruit komen. Ales wat naar boven komt mag er zijn. Geen filters. Geen oordeel. Dit is puur luisteren naar wat er al speelt.

Stap 2 – Bekijk het verhaal van een afstandje

Lees terug wat je schreef. Niet om er iets mee te doen, maar om het te zien. Stel jezelf dan deze vragen:

• Helpt dit verhaal me, of houdt het me vast?
• Is dit verhaal een feit, of is het een interpretatie?
• Geeft dit verhaal me energie of lekt hiermee de energie weg?

Stap 3 – Schrijf het verhaal dat je wil leven

Geen sprookje. Geen leugen. Maar een verhaal dat waar genoeg is om in te geloven, en groter dan wat je nu ziet. Begin met: Ik ben iemand die…

Bijvoorbeeld: "Ik ben iemand die een chronische ziekte heeft EN die elke dag kleine stappen zet naar meer ruimte in haar lichaam. Die leert luisteren. Die weet dat herstel niet in een rechte lijn gaat, maar die niet ophoudt te zoeken naar wat helpt."

Schrijf dit op. Lees het elke ochtend. Niet als een mantra die je moet geloven, maar als een richting die je kiest.

Stap 4 – Onderzoek wat je verhaal voedt

Een verhaal leeft niet alleen in woorden. Het leeft in gewoontes, in keuzes, in wat je in je lichaam stopt. Vraag jezelf: Wat voedt het verhaal van herstel in mijn dagelijks leven? Slaap? Beweging? Voeding? Verbinding? Minder stress? Meer rust? En: Welke stap, hoe klein ook, kan ik vandaag zetten?

Tot slot

Jij hebt een ziekte. Maar jij bent niet je ziekte. Er is een deel van jou dat groter is dan de diagnose, dan de pijn, dan de slechte dagen. Een deel dat nog steeds kiest. Dat nog steeds betekenis kan geven. Dat kan beslissen: dit is niet mijn eindverhaal. Dat deel heeft alleen soms een beetje ruimte nodig om gehoord te worden.

En het begint bij één simpele vraag: Welk verhaal kies ik vandaag?

Ben je benieuwd hoe voeding en specifiek de balans van omega-3 vetzuren ook bijdraagt aan herstel vanuit binnenuit? Ik denk graag met je mee.